Ramón Piñeiro tivo unha dedicación total e desinteresada durante a súa vida á defensa de Galicia e da súa cultura. A súa persona é unha referencia moral indiscutible e necesaria cara ás novas xeracións.

Os seus traballos sobre pensamento e filosofía, dedicados maioritariamente á "saudade", así como as súas traducións supuxeron un "paso decisivo" para a normalización do galego como lingua con capacidade para expresarse en todos os campos do saber.

Con él o galego superou a cualificación de lingua rural ou poética na que a tiñan encadrada moitos intelectuais españois de postguerra.

Tamén é notable o labor ensaística de Ramón Piñeiro, recollido parcialmente nos libros "Olladas non futuro", "Galicia", "A linguaxe e as linguas" ou "Lembrando a Castelao", que reflicten os eixos fundamentais do seu pensamento e destacan a necesidade da reafirmación cultural de Galicia como "camiño fundamental para a súa realización como pobo".